در درک یوحنا ۲۰:۲۳، ما باید آن را از دریچه اقتدار مسیح که به کلیسا سپرده شده، چنانکه در متی ۱۶:۱۹ میبینیم، تفسیر کنیم. این متن به انسانها قدرت ذاتی برای آمرزش گناهان را نمیبخشد - امتیازی که تنها به خداوند تعلق دارد - بلکه به معنای اعلام رسمی و خادمگونه انجیل است. هنگامی که کلیسا به وفاداری پیام توبه و ایمان به مسیح را موعظه میکند، در واقع کسانی را که ایمان میآورند، با اعلام عادل شمردگی، از قید گناهانشان «میگشاید» و کسانی را که انجیل را رد میکنند، در ناپشیمانیشان «میبندد».
به عنوان ایمانداران اصلاحطلب، ما بر دکترین «کتابمقدس به تنهایی» (Sola Scriptura) و کفایت کار تمامشده مسیح تأکید داریم. «کلیدها» نمایانگر اعلام کلام خدا هستند. بنابراین، اقتداری که به شاگردان داده شده، خادمگونه است نه حاکمانه. این قدرت، توانایی اعلام حکم خدا بر اساس حقیقت عینی کتابمقدس است. هنگامی که یک ایماندار انجیل را بشارت میدهد، او به عنوان قاضی عمل نمیکند، بلکه به عنوان شاهدی است که واقعیت عینی آمرزش در مسیح را برای هر کس که توبه میکند، اعلام مینماید.