در این بخش، خداوند ما عیسی مسیح مأموریت رسولی خود را به کلیسا عطا میفرماید. الهیات اصلاحی تأکید دارد که این اختیار، خادممحور است نه صاحباختیار. مسئله این نیست که هیچ انسانی قدرت ذاتی برای آمرزش گناهان داشته باشد—زیرا این حق منحصراً از آنِ خداست—بلکه کلیسا اختیار دارد که شرایط انجیل را با اقتدار اعلام کند. ایمانداران با موعظه کار تمامشدۀ مسیح، وعدۀ آمرزش را به کسانی که توبه کرده و ایمان میآورند اعلام میکنند، و همزمان واقعیت داوری را برای کسانی که در بیایمانی خود باقی میمانند، تبیین مینمایند.
این آیه بر مسئولیت خطیر نهاده شده بر دوش خدمت کلام تأکید میکند. قدرت «کلیدهای پادشاهی» نه از طریق آمرزشطلبیِ کشیشی، بلکه از طریق اعلام وفادارانۀ پیام آشتی اعمال میشود. هنگامی که کلیسا به کتابمقدس وفادار میماند، به عنوان منادی حقیقت الهی عمل میکند. کسانی که این پیام را میپذیرند توسط خون بره پاک میشوند، و کسانی که آن را رد میکنند تحت محکومیت گناه خود باقی میمانند؛ زیرا خدا سرنوشت جانها را به پذیرش انجیلِ خویش پیوند زده است.