یعقوب ۳:۹ تضادی عمیق در قلب انسان سقوطکرده را برجسته میکند: ما خداوند و پدر خود را متمجد میخوانیم، اما همنوعان خود را که به صورت خدا آفریده شدهاند، لعنت میکنیم. این ناهمخوانی ریشه در آموزه گناه نخستین دارد که زبان را فاسد کرده و نیاز به عمل حاکمانه فیض الهی را آشکار میسازد. از آنجا که انسان به صورت خدا (imago Dei) آفریده شده است، هر انسانی دارای کرامت ذاتی است که صرفنظر از جایگاه یا شخصیتش، سزاوار احترام است. هنگامی که ما دیگری را لعنت میکنیم، در واقع به اثر دستان خالقی که ادعای پرستش او را داریم، توهین میکنیم.
برای یک ایماندار حقیقی، این حقیقت دعوتی است به تقدیس رادیکال. با قدرت روحالقدس، زبان باید تحت حاکمیت مسیح قرار گیرد. همانطور که در آموزههای فیض تأمل میکنیم، درمییابیم که ما نیز روزگاری دشمنان خدا بودیم اما از طریق صلیب آشتی داده شدیم؛ بنابراین باید نسبت به همسایگان خود فیض نشان دهیم. کلام ما باید بازتابی از تجدید ذهن ما باشد، و از تلخیهای انسان کهن به سمت سخنانی حرکت کند که پر از فیض و با نمک آراسته شدهاند تا جلالدهنده کسی باشند که بشریت به صورت او آفریده شد.