پولس رسول این بخش را با تثبیت آموزه فساد کامل آغاز میکند. مرده بودن در خطایا و گناهان، صرفاً به معنای مجروح بودن یا بیمار بودن نیست، بلکه وضعیتی از ناتوانی کامل روحانی است. همانطور که یک جسد فیزیکی نمیتواند به محرکهای بیرونی پاسخ دهد، قلب احیا نشده نیز هیچ ظرفیت طبیعی برای جستجوی خدا، توبه یا ایمان نجاتبخش ندارد. این جدایی ریشهای از حیات خدا، مستلزم مداخله حاکمانه و تکعاملی روحالقدس است، زیرا فیض باید بر هر واکنش انسانی مقدم باشد.
پولس با توصیف وضعیت پیشین ما به عنوان «مرده»، کبر انسان را فرو مینشاند و جلال فیض انتخابی خدا را متعالی میسازد. اگر ما حقیقتاً مرده بودیم، پس برخاستن ما به حیات روحانی تنها میتوانست کار خود خدا باشد. ما ذاتاً فرزندان غضب بودیم که تحت هدایت شهوات جسم و روح این عصر قرار داشتیم. نجات ما نه همکاری میان خدا و انسان، بلکه نمایش باشکوهی از رحمت نسبت به کسانی است که مطلقاً ناتوان از انتخاب او بودند.