جذابیت پادشاهی زمینی

قلب انسان کارخانه‌ای برای بت‌سازی است و تمایل دارد خدای لایتناهی را اهلی کند تا در خدمت امیال محدود او باشد. انجیل کامیابی، که اغلب به عنوان جنبش «کلام ایمان» شناخته می‌شود، با بازتعریف کفاره مسیح به عنوان مکانیزمی برای انباشت مادی، از این گرایش سوءاستفاده می‌کند. این آموزه پیشنهاد می‌کند که مسیح نه تنها برای نجات جان‌ها، بلکه برای ریشه‌کن کردن مشکلات مالی و بیماری‌های جسمی رنج کشیده است. با این حال، وقتی به خدمت خداوند خود می‌نگریم، هیچ تضمینی برای آسایش دنیوی نمی‌یابیم. در عوض، دعوت به پیروی از او، دعوت به برداشتن صلیب است؛ ابزاری برای مرگ، نه وسیله‌ای برای ثروت‌اندوزی.

فیض محض (Sola Gratia) در تقابل شدید با الهیات معامله‌گرایانه جنبش کامیابی قرار دارد. اگر نجات کاملاً از فیض است و به شریران عطا می‌شود، پس این تصور که انسان می‌تواند با «نام بردن و طلب کردن» از طریق اعتراف مثبت یا کاشت مالی به خواسته‌های خود برسد، رد حاکمیت مطلق خداست. معلم کامیابی، خدا را به یک ماشین فروش خودکار تبدیل می‌کند؛ اما مؤمن اصلاح‌شده او را به عنوان کوزه‌گری می‌شناسد که با گِل هرآنچه اراده کاملش مقرر می‌دارد، انجام می‌دهد. خدا به هیچ انسانی سلامت، ثروت یا آسایش مدیون نیست. هر آنچه داریم عطای نالایق ماست و هر آنچه رنج می‌بریم فرصتی است برای ظهور قدرت مسیح در ضعف ما.

به زندگی رسولان نگاه کنید. آن‌ها ستون‌های کلیسای اولیه بودند، با این حال اغلب گرسنه، تشنه، با لباس‌های کهنه و تحت آزار و اذیت‌های شدید بودند. آموزه کامیابی در تبیین رنج‌های مؤمنان در طول تاریخ ناتوان است. اگر ایمان کلید سلامتی بود، شهدا بی‌ایمان‌ترین مردمان بودند. در عوض، کتب مقدسه تعلیم می‌دهند که رنج‌های خفیف و زودگذر ما، جلال ابدی را برای ما فراهم می‌کند که بسیار فراتر از آن است. ما فراخوانده شده‌ایم که گنج‌ها را در آسمان بیندوزیم، نه اینکه قلب‌های خود را به شن‌های روان کامیابی دنیوی گره بزنیم.

آموزه فساد کلی به ما یادآوری می‌کند که ما در گناهان مرده‌ایم، نه اینکه صرفاً فقیر یا بیمار باشیم. انجیلی که وعده دنیا می‌دهد، جسم را ارضا می‌کند اما روح را گرسنه می‌گذارد. این انجیل واقعیت سقوط و نیاز عمیق به نجات‌دهنده برای آشتی با خدای قدوس را نادیده می‌گیرد. تمرکز بر سود دنیوی به معنای باقی ماندن در حاشیه حیات روحانی است. مؤمن به اشتراک در رنج دعوت شده است، به معاشرت با مسیح مصلوب، جایی که ثروت‌های مسیح—عدالت، آرامش و حضور او—از هر میراث بشری فراتر می‌رود.

در نهایت، این انجیل دروغین شکلی از بت‌پرستی است که در لباس پارسایی ظاهر می‌شود. این آموزه امیال مخلوق را بالاتر از جلال خالق قرار می‌دهد. ما باید به سادگیِ انجیل بازگردیم: مسیح برای گناهان ما مرد، برای پارسایی ما برخاست و بر پادشاهی‌ای که از این جهان نیست، حکمرانی می‌کند. بیایید از ندای فریبنده موفقیت دنیوی روی برگردانیم و به صلیب زبر چنگ بزنیم، جایی که ثروت حقیقی در آمرزش گناهان و وعده حیاتی پنهان شده در مسیح نزد خدا یافت می‌شود. او که بخشنده هر هدیه نیکو و کامل است، جلال و شکوه تا ابد از آن او باد.